Definicija za poteškoće u učenju je mnogo i različite su jedne od drugih, ali nažalost ne postoji međunarodno prihvaćena pozitivno- etiološka definicija. Sve definicije imaju zajedničke kriterijume isključenja. Odnosno, zbog nedostatka odgovarajućih naučnih saznanja, isključuju se svi mogući uzroci za koje znamo da bi mogli izazvati opšte poteškoće u učenju i ako ih ovi uzroci ne objašnjavaju, onda uzimajući u obzir i psiho- obrazovni učinak deteta u odnosu na očekivani, za njegov razred i uzrast, dobijamo dijagnozu za specifične poteškoće u učenju.
Definicija poteškoća u učenju definisana od strane Nacionalnog komiteta za poteškoće u učenju (Νational Joint Committee of Learning Difficulties ) (1988) je sledeća:
„Poteškoće u učenju su opšti termin koji opisuje veliku grupu višestrukih poteškoća koje se manifestuju u širokom spektru jezičkih procesa i odnose se na funkcionisanje i učenje govora, čitanja, pisanja, razumevanja i matematike. Ovi problemi su svojstveni pojedincu, smatra se da postoje zbog disfunkcije centralnog nervnog sistema i mogu se manifestovati tokom celog života. Uz poteškoće u učenju moguće je da koegzistiraju i problemi samoregulacije ponašanja, socijalne percepcije i interakcije koji, međutim, sami po sebi ne definišu poteškoće u učenju. Takođe, poteškoće u učenju se mogu posmatrati uporedo sa drugim problemima (npr. funkcionalna senzorna oštećenja, mentalna retardacija, teški emocionalni poremećaji) ili sa spoljnim uticajima (kulturne razlike, zaostalo jezičko okruženje, nedovoljno ili neodgovarajuće obrazovanje), ali nisu rezultat ovih problema, uslova ili uticaja“.
